| تبليغات | X |
[ پرده ، سنگين و پرهيبت ، به جنگ و دود و تب آويخته ست
سكوت ِ ترس پا بر جاست ]
گوش كنيد !
يكصدا تكرار مي كنيم :
يادمان باشد
كه ما ويرانگريم
نقش طاعون در لباس ِ ديگريم.
يادمان باشد
كه ظالم پيشه ايم
برده ساز ِ حسرت بي ريشه ايم
يادمان باشد
كه ما افسونگريم
دست رد ، بر سينه هاي ديگريم
گوش كنيد !
راستي ، باز هم ، يادمان باشد
كه دست ِ سرنوشت
شهوت ِ دنيا ، به كام ما نوشت.
...
[ لحظه ها جاري ،
پرده ها سنگين و سنگين تر ... ]
تكرار كنيد :
يادمان باشد
يادمان باشد.
شهاب
ديري ست تن آلوده به شعر
نمي درد پيراهن تنهايي را
مي تابد بر اتاقم خاكستر رنگ
مي كوبد سكوت،دنگ ها بر من.
ديري ست گرفته است دلم
ديري ست قصه مي سازم با خويش
ديري ست خويشم غصه مي بافد با من
ديري ست نحيف است بخار دهان
ديري ست مي شمارم، سالروز مرگ خود را در خويش.
هومن
بودن را ، يك روايت بود و صد تعبيرو يك ايهام
كلنجاري كه مي بايد به گفت آورد
سكوت مرگ پابرجاست !
قصه از آغاز پيمودن ، به كام ما نبود .
يا ، بر اين باور نگاه شوم مي بايد
[ حقيقت وار ، تلخ هيبت ]
يا ، دروغين نقش زيبا گون
[ سراسر ، حيله و غفلت ]
حديثش ، بازي ِ بيهوده ي جلفي
به لكنت سازي مستانه ي هشيار
دريغ هر چه بايد باشد و انكار
در اين وحشي مجال رنگ تا رنگ
در اين افسانه بازار پر از نيرنگ
تقارن پيشه گان جلگه ي ترسيم
به تعبير قضا و نقش يك تقدير
به دستاني پر از خالي
دخيل بوته ي وهميم.
شهاب
من ، مثال ساده جهلم
تل انباري ز بيداري.
من آن قندم
ميان داغ ِ چاي ِِ تلخ ِِ يك تعبير
كه شايد !
كه بايد !
ولي ؟ اما ؟
من ، اندوه خيالي باطل و خامم
حقيقت چيز ديگر نيست
من شادم .
شهاب
برگهاي طلايي و كَرچ
سبزه ميدان را پوشانده بود.
خش ِ خش ِ بيگدار برگها
پاهاي معصوم كودكيم را جريحه دار ميكرد
و غرورم را در ميانه ي ميدان ، دو چندان.
در آن گيرودار بود كه رهانيدم از دستان پدر، دستان خواب كودكيم را
وپدر ، فقط خيره شد ، خيره
و من ، مشتاق رفتن.
كلاغ ها پر هياهو غارغار ميكردند
وَه ، چه استقبال پرشوري ؟
و سياهي ِ زندگي رخ می نمود
من ، با قلب كودكيم
ميان آنهمه برگ طلايي سرباز مانند
رويايي به چشم
رسالتي به بدوش
شاخه اي شكسته بدست
سوار بر اسب خيال
هي اينسو ، هي آنسو
هااااااااي ، هاااااااااي
هووووي ، هووووي
رفتم و تاختم و كشتم و خسته شدم
و فرمانده كلاغها ، هنوزغارغار ميكرد
و درختان هنوز ، با فرمان خداي باد
سربازاني تازه به ميدان مي فرستادند
گويا نبرد ، پاياني نداشت !
و ميدان ، بي مهار ِ دستان خسته ِي من همچنان پابرجا .
پسرك ِ ديگري آمد
دستْ رها كرده ز دستان پدر
رويايي به چشم
رسالتي به دوش
شاخه ي بلندتري به دست
سوار بر اسب خيال
هاااااااي ، هووووي
پوزخندي زدم
و خوب كه نگاه كردم
ديدم ، پاييز به سجده مي رفت و درختان به دعا
پدر رفته بود
بدنبالش ، من هم رفتم .
كَرچ : در گيلكي به معناي ترد و شكننده
سبزه ميدان : يكي از پاركهاي مركز شهر رشت
شهاب
